Kuchnia indyjska

Indie są krajem bardzo zróżnicowanym. Różne wierzenia religijne, różne języki to także różna kuchnia. Mroźne Himalaje czy gorąca Kerala to zupełnie odmienne zapachy i smaki.

(więcej…)

Jak się pije herbatę na świecie?

Czy Polacy lubią herbatę? W naszym kraju najczęściej pijemy herbatę czarną, ekspresową. Zaparzamy herbatę z torebki w ulubionym kubku, dodajemy cytrynę i cukier, mieszamy i już. Rzadko kiedy skupiamy się na samym jej smaku, gorąca herbata najczęściej ma nas rozgrzać.

Wszelkie odmiany herbat, jak herbata biała, zielona, czerwona, kojarzone są przez nas zazwyczaj z herbatkami odchudzającymi. Było by więc sporą przesadą mówić o tradycjach i kulturze picia herbaty w Polsce. Jak jest w innych krajach?

Herbatę zawdzięczamy Chiną, więc od tego państwa właśnie zaczniemy. Chińczycy najczęściej piją herbaty zielone i aromatyzowane. Większość produkowanych w tym kraju czarnych herbat przeznaczana jest na eksport. Sama czynność picia herbaty jest bardzo istotna. Od czajnika z herbatą rozpoczyna się w Chinach każdy posiłek. Ze względów smakowych, jak dla poprawy procesów trawienia.

Zieloną herbatę preferują również Japończycy. Coraz częściej jednak przekonują się oni do herbaty czarnej i to pitej z dodatkiem mleka, tak jak to mają w zwyczaju Anglicy. Parzenie herbaty w Japonii uważane jest za sztukę, swego rodzaju rytuał, który poznać chce tak wiele osób, że masowo rozpowszechniły się tam szkoły, w których poznać można wszystkie jej tajniki.

Oczywiście, Wielka Brytania! Oczywiście, tradycyjne Five o clock! Anglicy, pomimo tak dużej popularności napojów gazowanych, nadal lubią napić się mocnej herbaty podanej z eleganckiej filiżance z porcelany. Pija się ją nie tylko o piątej po południu, ale także do śniadania i lunchu.

Pomimo naszych najczęstszych skojarzeń herbaty z Chinami (ze względu na pochodzenie) i Anglią, (przez fakt znanej nam ichniejszej tradycji, o której powyżej), okazuje się, że to Irlandczycy piją najwięcej herbaty. Dzbanek świeżo zaparzonej herbaty znajdziemy tam w każdym domu czy miejscu pracy.

Herbata irlandzka to mocna i aromatyczna mieszanka Assamów o słodowym smaku z herbatami pochodzącymi z afryki lub Cejlonu. Zaparza się ją z drobnych listków, dlatego mówi się tu o herbacie z łamanych liści.

Kuchnia grecka – najzdrowsza na świecie

Kuchnia śródziemnomorska jest okrzyknięta najzdrowszą i najsmaczniejszą kuchnia na świecie. W jej skład wchodzi między innymi kuchnia grecka, która ma zresztą wiele wspólnego z kuchnią włoską i turecką.

 

text-align: justify;”>Grecja to kraj skąpany w promieniach słońca przez cały rok. Pomimo tego, że górzysty krajobraz nie sprzyja ani hodowli bydła, ani uprawie wymagających dobrych gleb roślin, to Grecy stworzyli przez wieki znakomite menu. Łatwy dostęp do morza, rozwinięta linia brzegowa sprawiły, że na ich stołach bardzo często goszczą ryby i owoce morza, które nie są bardzo kaloryczne, za to dostarczają mnóstwa bezcennych składników pozytywnie wpływających na kondycję organizmu. W Grecji nie jada się mięsa w tak dużych ilościach jak w Polsce. O wiele większą popularnością cieszy się baranina i cielęcina niż wieprzowina. Drób także gości na stołach w postaci na przykład szaszłyków suwlaki lub mięsa grillowanego o nazwie gyros.

Mieszkańcy Półwyspu Bałkańskiego w ogromnych ilościach pochłaniają warzywa i owoce. Najbardziej znaną sałatką (znaną na świecie pod nazwą sałatka grecka) jest horiatiki, czyli pokrojone w kostkę warzywa: pomidory, ogórki, papryka, sałata, z dodatkiem sera feta i sosu z oliwy i cytryny. natomiast owoce z gęstym jogurtem i miodem to codzienny deser, przekąska lub śniadanie.

Narodowym produktem jakim szczyci się każdy Grek jest oliwa z oliwek, dodawana w bardzo dużych ilościach do większości po

traw. Ten wyjątkowy tłuszcz nie szkodzi zdrowiu, wręcz przeciwnie. Najlepsze oliwy z pierwszego tłoczenia (extra virgin) zawierają antyokydanty, chroniące komórki ciała przed procesem starzenia się. Oliwa znana była już starożytnym Grekom, którzy stosowali ją jako kosmetyk do nacierania ciała i skóry. Żaden posiłek nie może obejść się bez różnego rodzaju serów, których receptura strzeżona jest przez lokalnych producentów.

Sposób przyjmowania posiłków także różni się od pozostałych kuchni. W greckiej tawernie nigdy nie dostaniemy gorącego posiłku, ale zawsze letni. Wymusza to gorący klimat. Grecy to miłośnicy ucztowania. Obfite kolacje zawsze spożywają w licznym gronie rodziny lub przyjaciół, w domu lub w jadłodajniach. Każdemu posiłkowi towarzyszy niezliczona ilość przystawek: sałatek, past, przekąsek. I, oczywiście, wino – retzina. A po posiłku deser i obowiązkowa parzona kawa lub cafe frappe na zimno.

Kilka słów o espresso

oprzedni wpis zakończyliśmy słowem „espresso” konkretyzując, iż jest to baza bardzo wielu rodzajów kaw. Wpis ten będzie więc poświęcony historii powstania i kilku cechom charakteryzującym ten czarny napój.

Sama nazwa espresso NIE wzięła się od sposobu jego przygotowania w specjalnym do tego celu przeznaczonym ekspresie, który opatentował wspomniany już także Włoch Luigi Bazzera w 1901 roku. Nazwa tak przygotowanej kawy pochodzi od włoskiego przymiotnika esspresivo, który oznacza „wyraźny, wyrazisty”.

Od zmielonej kawy do aromatycznego naparu. Przez kawę przelewa się od dwudziestu pięciu do trzydziestu mililitrów gorącej wody (temperatura od osiemdziesięciu ośmiu do dziewięćdziesięciu dwóch stopni Celsjusza) pod odpowiednim ciśnieniem około dziewięciu, dziesięciu barów.

Najczęściej prawdziwe espresso parzone jest z kilku, a nawet kilkunastu zmieszanych ze sobą gatunków różnych kaw z niewielką domieszką robusty, czyli kongijskiej kawy, dzięki której uzyskuje się charakterystyczną piankę.

Ta ciemno orzechowa pianka, nazywana z włoskiego crema, świadczy o tym, że espresso zostało dobrze przygotowane. To w niej ukrywa się najwięcej aromatu, jest ona więc bardzo pożądana.

Kawę tę podaję się w niewielkich, specjalnych filiżankach do espresso, których pojemność powinna wynosić siedemdziesiąt mililitrów, z tym że kawa powinna wypełniać połowę.

Pije się ją z cukrem lub bez, a także z kakao, czekoladą, wanilią lub cynamonem. Dodając mleko nie będzie to już espresso.

W dobrych restauracjach często do filiżanki espresso podaje się również kieliszek wody, w celu przepłukania kubków smakowych po jednym łyku. Dzięki temu zabiegowi możliwe jest doświadczenie głębszego smaku kawy tak za pierwszym, jak i każdym kolejnym jej łykiem.

Kilka słów o cappuccino

Doskonale znamy smak cappuccino, wiemy także, że charakteryzuje się sposobem podania wraz z pianką na powierzchni, wiemy że w specjalnej filiżance do cappuccino

, ale co jeszcze?

Cappuccino to nie kawa. To napój kawowy, który pochodzi z Włoch. Charakterystyczna pianka powstaje dzięki dodatkowi spienionego mleka, czasem bitej śmietany. Piankę ozdabia się szczyptą sypkiej czekolady lub kakao. Przepysznym dodatkiem jest również gałka lodów, która sprawia, że cappuccino zyskuje orzechową barwę.

Klasyczne cappuccino przygotowuje się z dwudziestu pięciu mililitrów espresso i stu mililitrów mleka, które należny spienić, najlepiej za pomocą gorącej pary ze specjalnej dyszy.

Włoskie normy obowiązujące dla tego napoju nakazują, aby pianka miała grubość od jednego do dwóch centymetrów i nie miała widocznych pęcherzyków powietrza.

Całość cappuccino powinna mieć objętość od stu czterdziestu do stu sześćdziesięciu mililitrów. Tradycyjne włoskie ma zawsze równo sto pięćdziesiąt.

Cappuccino podaje się w filiżance z grubej porcelany, którą dodatkowo podgrzewa się, aby napój zbyt szybko nie stracił temperatury.

Bardzo ciekawe jest sama etymologia nazwy, pochodzi ona bowiem od habitu mnichów kapucynów – cappuccini.

Pomysłodawcą maszyny do przygotowywania cappuccino był Luigi Bezzera, który na swój pomysł wpadł w 1901 roku.

We Włoszech cappucino pito już od samych początków dwudziestego wieku, jednak jego przygotowanie i proporcje znane nam dziś, zostały opracowanie około roku 1950.

Bardzo często mylnie cappuccino uznawane jest za napój bezkofeinowy, co oczywiście jest błędnym myśleniem, skoro jego bazą jest mocne espresso.

Facebook

Likebox Slider Pro for WordPress